دو نوع عمل اولترازد وجود دارد. اولترازد داخلی و اولترازد خارجی. در اولترازد داخلی انرژی اولتراسونیک مستقیماً توسط یک میله فلزی یا کانولا از طریق برش کوچکی که در ناحیه تحت درمان ایجاد شده به بافت چربی وارد می‌شود. در اولترازد خارجی انرژی اولتراسونیک به وسیله دستگاهی پارو مانند و از روی پوست به بافت چربی منتقل می‌شود.

اولترازد داخلی

میشل زوچی در ایتالیا و و رالف کلوئن در آمریکا به عنوان اولین توسعه دهندگان اولترازد داخلی شناخته می‌شوند. اروپایی‌ها اولین کسانی بودند که از اولترازد داخلی استقبال کردند. سپس این عمل به آمریکای شمالی معرفی شد و بسیاری جراحان با عنوان اینکه این عمل جدیدترین تکنولوژی موجود در زمینه جراحی زیبایی است شروع به ترویج آن کردند. تولید کنندگان و برخی جراحان برجسته شروع به توسعه اولترازد داخلی کردند و بسیاری جراحان هم دستگاه‌های آن را خریداری نمودند. سال‌هاست که از انرژی قدرتمند اولتراسونیک در صنایع و دستگاه‌های تصویربرداری پزشکی، جراحی‌های مغز و اعصاب و جراحی‌های عمومی استفاده می‌شود.

علاقه زوچی به انرژی اولتراسونیک ابتدا برای برداشت کلاژن از چربی‌های استخراج شده از بدن بود. او بر اساس مشاهداتش فهمید که آب کردن بافت چربی موجب می‌شود تا به ساختار بافت‌های پیوندی آسیبی وارد نشود و این موضوع به تولید اولین نسل دستگاه‌های اولترازد که استفاده کلینیکی داشتند انجامید. این دستگاه‌ها دارای میله‌هایی با ضخامت ۴ الی ۶ میلیمتر بودند و آسپیراسیون آن‌ها با کانولاهای استاندارد انجام می‌شد.

وعده برداشتن بیشترین میزان چربی با کمترین خونریزی و ادعای بهبود وضعیت پوست باعث محبوبیت شدید اولترازد در مخاطبان شد. گرچه که طولی نکشید که گزارش‌هایی از سوختگی پوست، دیسستزی و نرخ بالای سروما موجب فروکش کردن این محبوبیت شد. البته با وجود بحث‌هایی که در زمینه تاثیرات بلند مدت و استفاده کلینیکی از اولترازد وجود دارد اما این عمل به عنوان روشی برای پیکرتراشی و فرم‌دهی بدن جا افتاده است

در اولترازد داخلی ابتدا چربی اضافه توسط امواج اولتراسونیک آب شده و با کانولایی که از طریق برشی کوچک وارد بافت چربی شده به بیرون مکش می‌شود.